Endo Wattuh? Endometriose!


Ja, geef toe. Het is ook een woord! Endometriose.

Die artsen met hun Latijn… Maar goed, het geeft het wel enig gewicht.  Stel nu dat je als diagnose meekreeg zoiets als ‘Chronisch Menstruatie Syndroom, of CMS’.   Dan voel je je ook niet echt serieus genomen,  toch?

Toen ik mijn collega’s van Tara Therapeuten vertelde over het verkennen van samenwerking met de Endometriose Stichting, struikelde 1 van mijn collega’s aanvankelijk ook over de naam. Inhoudelijk wist ze heel goed wat Endometriose was en hoe pijnlijk en ingrijpend het was. Maar die naam! Endio… me… trose…

Jaren geleden had ik een cliënte in de revalidatie. Ook een diagnose met zo’n onuitsprekelijk woord. De arts had naar mij verwezen omdat ze moeite had haar werk vol te houden, en omdat ze door haar klachten een moeizame relatie had met o.a. haar moeder.

Cliënte had nog nooit van die diagnose gehoord. Haar moeder trouwens ook niet. Ze kon het maar moeilijk uitspreken. ‘Nou,  ik heb dus eh.. Fy… Fy… Fyb…’ hakkelde ze twijfelend en blozend, toen ik vroeg wat haar kon helpen.  Ze kon ook maar niet geloven dat ze iets had, wat niet meer over ging. Haar moeder overigens ook niet.

Ik vroeg me toen af hoe ze overkwam bij bijvoorbeeld haar moeder of bij haar leidinggevende, als ze moest uitleggen dat ze vandaag vanwege de klachten echt niet kon werken. Hakkelend, twijfelend en blozend. Zouden ze haar serieus nemen? Zouden ze haar geloven?

Jezelf serieus nemen en serieus genomen worden gaan hand in hand. Waarschijnlijk kun je jezelf, je klachten en vooral je beperkingen en je mogelijkheden serieus nemen als je ze kunt accepteren. Acceptatie en verwerken zijn weer onderwerpen waar weer ik een aparte blog aan zou kunnen wijden. Maar verlies van gezondheid  en kwaliteit van leven vragen je hard te werken aan acceptatie.

Bij deze cliënte was het 1e doel; zorgen dat ze wat serieuzer werd genomen. Want  als  je belangrijke mensen om je heen  je niet geloven, je klachten niet serieus nemen dan verstoord dat die relatie. Haar moeder en haar werkgever vonden min of meer dat ze zeurde. ‘We hebben allemaal wel eens wat.’ Dit zorgde in het contact met haar moeder pijnlijke en verdrietige gesprekken en momenten.  En met de werkgever kon niet goed gesproken worden over aanpassingen in het werk en werkzaamheden, werktijden.

Kunnen zeggen/ uitspreken wat je hebt en kunnen uitleggen wat dat inhoud. Zonder te hakkelen en te blozen.  Non-verbale communicatie(lichaamstaal)  is dan net zo belangrijk als verbale communicatie (gesproken tekst) .  Verbaal zegt ze; ‘ ik heb iets’.  Non verbaal zegt ze ‘ik weet het niet zeker’, of ‘het is niet zo erg, hoor’.  Dat zorgt voor verwarring.

Als haar moeder begrijpt wat er aan de hand kan ze beter aansluiten. Door gewoon te vragen hoe het gaat, of  door iets uit handen te nemen. Hierdoor ontstaat er al ruimte bij deze cliënte. Ze hoeft dan niet meer te knokken voor begrip, of serieus te worden genomen.  Ruimte om die andere pijn onder ogen te zien. Dan kan ze gaan verwerken, en accepteren.

Meer lezen over omgaan met Endometriose? bv.  Olifant in mijn spreekkamer

 

Tara Therapeuten en de Endometriose stichting bieden in samenwerking in november 2016 groepen aan voor vrouwen met Endometriose stichting. Meer informatie vind je op de agenda’s van de website van TARA of de Endometriose Stichting.