Vlinder voor niet roze zwangerschap.


‘Waarom wil je een vlinder op je website?’ wil mijn neefje weten. Mijn neefje helpt me met mijn nieuwe website, want hij heeft verstand van websites. Ik niet, ik heb verstand van hulpverlenen. Dus al Skypend kijkt hij met mij mee hoe ik bv. een foto upload.  In dit geval zoek ik een vlinder. Want, zo leg ik hem uit, bij zwangerschap is niet alles roze en mooi. Soms is het rond zwangerschap moeilijk  en verdrietig. Een vlinder is dan een mooi beeld.

Hij is even stil. Hij snapt wel wat ik bedoel. Onlangs op zijn werk nog, twee keer zelfs, collega’s die vlak voor en vlak na de geboorte met overlijden werden  geconfronteerd. Een overlijden na de geboorte lijkt hem erger, dan wanneer er tijdens de zwangerschap iets mis gaat. Je kent het kind dan immers.

Ja, inderdaad, dat is héél verdrietig. Ouders hebben het kindje in de ogen kunnen kijken, contact kunnen maken, de naam kunnen geven die ze voor hun kind hadden verkozen. Ouders zijn heel even intens gelukkig geweest, samen met hun belangrijke anderen.  En wanneer het noodlot hen dan snel daarna treft, kunnen ze samen met hun belangrijke anderen afscheid nemen. Afscheid nemen van een kind wat een naam heeft, een kind waar een herinnering aan is opgebouwd. Het sleutelwoord is hier ‘samen’.

Mijn neefje legt, goed bedoeld en heel invoelend, de vinger op de zere plek. Voor de omgeving is het als het ware gemakkelijker om mee te rouwen als we de overledene ‘kennen’. Als we het kind hebben mogen welkom heten. Ouders die hun kind voor de geboorte zijn verloren hebben in zekere zin kennis gemaakt. Ze hebben naar het kindje uit gekeken, fantasieën gehad op wie het zou lijken, voornamen de revu laten passeren. Misschien hebben ze al leven gevoeld en de kinderkamer  ingericht. De omgeving is blij geweest met de zwangerschap, keek vast ook uit naar de geboorte. Maar hier is afscheid nemen bijna een solistisch proces. Hoewel je het kindje een naam kunt geven, nu ook voor de wet, is het voor de omgeving soms lastiger om aan te sluiten bij de rouwenden. We kennen het kindje immers niet.  De herinneringen die zijn opgebouwd hebben veelal plaatsgevonden in de meer intieme levenssfeer van de aanstaande ouders. Dit maakt het lastig om het bestaan van het kindje te erkennen, en daarmee ook het verdriet van de ouders te erkennen.

Ik weet niet of het werkelijk verdrietiger is om je kindje vlak voor danwel vlak na de geboorte te verliezen. Ik denk wel dat het verdrietiger is als ouders alleen moeten rouwen en zo geen erkenning kunnen geven en krijgen aan het bestaan van hun kindje.

Met een wijziging in de huidige wet kunnen vanaf medio maart 2017 ook levenloos geboren kinderen o.a. worden opgenomen in het BRP. (Mooi resultaat overigens van de initiatiefnemers van de petitie ‘WijBRP’!) zie hier het resultaat  Naar mijn beleven een officiële erkenning van de werkelijkheid van vele ouders. Ik hoop dat het ouders ook helpt bij een meer natuurlijke erkenning van de werkelijkheid en het verdriet. Dat het ouders helpt bij de verwerking.

We vonden nu geen geschikte vlinderfoto voor mijn website, het zijn ijsbloemen geworden.