We kunnen niets meer voor je doen…..

uitbehandeld, einde van de weg

En met die boodschap nog nagalmend in je oren lopen jullie door de ziekenhuisgangen naar de parkeergarage. Kinderen krijgen zit er voor jullie niet in.

Misschien zag je het al aankomen, immers de laatste terugplaatsing gehad. Maar wellicht dachten jullie dat je voor onderzoeken ging om te weten welke behandeling zou zijn. En valt de een keiharde diagnose onverwacht.

En dan?

De verleiding is misschien wel heel groot om te gaan denken over andere mogelijkheden van ouderschap zoals adoptie, donorconceptie, draagouderschap. Maar ben je al zover?

Wellicht heb je zinnen meegekregen als:

  • Je moet het verwerken,
  • Je moet het een plekje geven
  • Ermee leren omgaan

Dit is natuurlijk hulpverlenerstaal, maar, wat houdt het in, en hoe doe je dat?  Het gaat namelijk over rouwen. Rouwen over het feit dat het zeer gewenste kindje van jullie beiden er niet zal komen. Geen tastbaar verlies, maar een verlies wat in zekere zin onzichtbaar is. Je staat voor de uitdaging om invulling te geven aan een leven zonder biologisch eigen kinderen. Wat verlies je als jullie kinderwens niet vervuld kan worden? Er zal geen vrucht van jullie liefde komen, een kindje wat een beetje op jouw lijkt en een beetje op je partner. Een zwangerschap meemaken en een bevalling.  Wat verlies je als partners. En wat verlies je als toekomstperspectief? Waarover gaat jouw verlangen en ook waar zit jouw pijn?

Deze pijn raakt je tot in de KERN!

  • Het raakt de c(K)ontrole
  • Het raakt je Eigenwaarde
  • Het raakt het gevoel van Rechtvaardigheid
  • En het raakt het Nu in relatie tot later

Je hebt geen controle over je kinderwens, de medische malle molen, je gevoelens en hoe je omgeving reageert. Het lijkt alsof iedereen kinderen kan krijgen behalve jij, en soms lijkt men ook nog niet te waarderen hoe kostbaar het is wat ze hebben. Hoe moet het met jouw leven, met jullie leven als je diepste wens niet vervult zal worden?

Dit alles vraagt om tijd en aandacht. Pijn die geen aandacht krijgt zoekt een ongezondere weg. Neem de tijd om aandacht te besteden aan de verschillende facetten van deze pijn. Praat er over met je partner, met lotgenoten, je behandelaar in het ziekenhuis. Zoek steun bij mensen waarvan je weet dat ze aandacht voor jouw verhaal hebben. Soms moet je deze mensen ook een beetje op weg helpen;  ‘ik weet dat je dit al 100 keer gehoord hebt, maar ik moet het kwijt!’.  ‘Je hoeft niets te zeggen, ik vind het al fijn als je luistert.’ Zo krijg je weer iets van de controle en eigenwaarde terug.

Daarnaast kan het je ook helpen bij het zoeken naar een invulling geven aan je toekomst. Een toekomst zonder kinderen, of een toekomst waarin je gaat onderzoeken of andere vormen van ouderschap bij je passen.

Wanneer je merkt dat steun in je omgeving je niet (meer) helpt, je in het dagelijks leven het moeilijk vind om door te blijven gaan of vol te houden, kan het zinvol zijn om contact op te nemen met een professional die gespecialiseerd is in begeleiding bij een onvervulde kinderwens.